Alle daagse kronkels 11

Bedankt

Ben nog steeds een beetje aan het bijkomen van mijn bezoek aan Stepwork. Niet van het bezoek zelf want dat was niet heel bijzonder. Maar wel van het idee wat er nu komen gaat ook al zal ik nog even geduld moeten hebben. Heb nog steeds geen “cursus geduld” gevonden. Misschien heb ik ook geduld nodig om zo`n cursus te vinden. Voor nu geef ik mij er maar gewoon aan over. Jippie er gaat weer iets gebeuren in mijn leven wat ik heel graag wil. Voel mij een rijk mens omdat het allemaal kan in ons land. Ben namelijk nog tegen geen enkele vorm van bureaucratie aangelopen. Niet dat ik dat verwacht had en ik zit er ook niet op te wachten. Vind dat ik er best stil bij mag staan dat alles zo soepel verloopt. Ben daar zeker heel dankbaar voor.

OV-chipkaart foetsie

Gisteren op de terugweg kon ik mijn OV-chipkaart ineens niet meer vinden. Wilde inchecken kwam van alles tegen behalve mijn OV-chipkaart. Ik maar een kaartje gekocht, wilde immers toch naar huis. Vervolgens sprak ik de eerste de beste NS medewerker aan. Hij verwees mij naar het loket. De dame bij het loket verwees mij naar de klantenservice OV-chipkaart. Ik bellen dat werd het meest bijzondere telefoongesprek wat ik ooit meegemaakt heb. Ik mocht ieder woord spellen en dat vervolgens weer herhalen. Voelde net of ik in een aflevering van “ook dat nog zat” Het begon al met het kaartnummer, dat wist ik natuurlijk niet was mijn kaart kwijt. Ga van mijn nieuwe kaart direct een foto maken, voor het geval dit nog eens gebeurt. Dan weet ik tenminste mijn kaartnummer. Had het gesprek eigenlijk moeten opnemen. Denk dat de OV-chipkaart nog wel iets kan verbeteren aan haar klantenservice.

Reizen

De OV-chipkaart is een mooi bruggetje naar het onderwerp reizen. Vind reizen met het openbaar vervoer meestal leuk. Vooral de drukte op een groot station. Iedereen lijkt daar haast te hebben. Soms ga ik gewoon even ergens zitten om naar de haast van al die mensen te kijken. Iedereen krioelt door elkaar en het gaat bijna altijd goed. Het is best verwonderlijk dat er niet meer mensen tegen elkaar of iets opbotsen. Vooral om dat menigeen alleen maar oog heeft voor hun telefoon. Toegeven doe er zelf ook wel eens aan mee. Het is net of mensen een soort sensor hebben om niet tegen iets op iemand aan te botsen. Het zelfde idee als vleermuizen. Die hebben dan weer weinig aan een telefoon. Om terug te komen op al die gehaaste mensen ik word er rustig van. Dat heeft dan waarschijnlijk weer alles te maken met mijn anders werkende frontaalkwab.